Behang
encyclopedie
Behangen?
Van Apeldoorn Schildersbedrijf
adviseert!
Plakmiddelen - Verwerkingsadviezen
- Vochtbestrijding
Vaak maakt men dan gebruik van een rand.
Men kan hierbij een keuze doen uit:
a. een rechte rand
b. een geschulpte rand
Deze randen worden precies hetzelfde gemaakt als behang. Alleen zijn de kosten hoger omdat men geen grote hoeveelheid kan maken. Relatief gezien is een rand daarom duurder dan behangselpapier omdat alle fabricagekosten over een kleine hoeveelheid moeten worden omgeslagen.
Het maken van schulpranden is nog duurder, omdat ze na het drukken nog een aparte bewerking moeten ondergaan.
De schulprand moet nog los in de rol komen te liggen.
Men kan dit op twee manieren doen:
a. Door een perforatie aan te brengen.
Na het instrijken van de rand, kan men het overtollige los trekken.
b. Door het papier half door te snijden.
Na het instrijken kan ook hierbij het onbruikbare gedeelte worden verwijderd.
Randen zijn in zeer veel kleuren en dessins in de handel.
Uit het assortiment kan men bij alle voorkomende behangsoorten, zowel levendige als rustige, klassieke en moderne, een bijpassende rand vinden.
Ze worden geleverd op 10 m lengte en variëren in breedte van 0,02 tot 0,25 m.
Bij de fabricage van deze produkten maakt men gebruik van een raster.
Dit raster is een plaat van opeen gekitte glasplaten.
Hierop is een zeer fijn getrokken netwerk van 20-70 lijnen per cm aangebracht.
Om te reproduceren wordt een onderwerp op dit raster in cliché gebracht.
Men verkrijgt dan punten, die naarmate deze groter worden of kleiner zijn, de donkere en de lichte partijen in de afdruk doen ontstaan.
Er zijn soorten waarbij de behanger plakselvlekken weg kan halen. Is over het behang een dunne waterafstotende laag aangebracht dan kunnen deze voorzichtig met een vochtige doek gereinigd worden.
Daarnaast zijn er ook behangsoorten die gemakkelijk met water en zeep schoongemaakt kunnen worden.
De vinylwandbekledingen kunnen zeer goed gereinigd worden, echter niet met thinner, aceton of vlekkenwater o.i.d.
Deze schoonmaakmiddelen doen dan tevens dienst als oplosmiddel. Vinylwandbekleding met een polyvinylfiuoridefilm is tegen deze oplosmiddelen wel bestand zodat ballpointstrepen, vetkrijt, etc. gemakkelijk verwijderd kunnen worden.
Het verdient aanbeveling de wasbaarheid van een wandbekleding eerst op een staaltje te proberen.
In twijfelgevallen raadplege men de technische voorlichting van de fabrikant, waarvan men het behang c.q. wandbekleding heeft betrokken.
Het vlak wordt dan, met uitzondering van de plinttengel, geheel afgespijkerd.
Op de plinttengel slaat men enkele hechtspijkertjes zgn. "soldaatjes". Het linnen wordt met kracht over deze spijkertjes heen getrokken. Tijdens het overstaan rekt het linnen wat uit.
Hierna worden de hechtspijkertjes verwijderd en kan men op de draad afspannen en in verband spijkeren.
Men voorkomt met deze methode dat er in het grote vlak plooien en zakken ontstaan. Deze geven een onooglijk aanzien en zijn naderhand niet meer te verwijderen.
Scheuren en gaten mogen er niet in voorkomen omdat het gevaar bestaat dat de wandbekleding wordt beschadigd.
Kleine haar- of krirnpscheurtjes en spijkergaatjes kan men, na het uithalen met een stopmes, met gips vullen.
Grotere scheuren dienen zwaluwstaartvormig uitgehaald te worden. Hierdoor voorkomt men dat na droging het vulmiddel er uit valt. Door verdamping van het aanmaakwater krimpt het vulmiddel iets.
Het is aan te bevelen grotere scheuren en gaten in verschillende etappes en niet in één keer in z'n geheel te vullen. Het vulmiddel krijgt dan meer gelegenheid om te drogen.
Als vulmiddel kan men bijv. 2 delen gips en 1 deel krijt gebruiken. Beter is het echter als men een goed vulmiddel koopt.
Ook heeft men wel eens te maken met scheuren, die ondanks alle zorgen regelmatig terugkeren, bijv. boven de hoeken van raam- en deurkozijnen.
Na deze scheuren te hebben gevuld, moet men hierover glasvlies, plasticfolie, behanggaas o.i.d. plakken. Het moet echter materiaal zijn dat niet te dik, maar toch vast en bij voorkeur elastisch is. Vooral niet te dik omdat men verdikkingen door de wandbekleding heen ziet. Tevens zal men verdikkingen moeten wegplamuren.
Indien grote gaten gerepareerd worden dan zal men eerst eventueel loszittende pleister moeten verwijderen.
De plekken moeten hierna met een borstel zeer goed natgemaakt worden, men voorkomt hiermede dat de droge muur het water uit het vulmengsel zuigt en hechting wordt verkregen. Als de muur nog nat is worden de plekken hierna met behulp van een plekspaan en een mengsel van zand en gips gerepareerd.
Kalk moet men hierbij niet gebruiken omdat men hierdoor alkaliën krijgt waar men niet direkt over kan behangen.
Bij gebruik van gips is het aan te bevelen dit aan te maken met een celluloselijmoplossing in de verhouding van 1 : 40.
Ook grote gaten moet men niet in één keer vullen. Voor de laatste laag, dus het afpleisteren, gebruikt men uitsluitend gips eveneens aangemaakt met lijmwater.
Is een lijmlaag na droging weer met water op te lossen dan spreken we van een reversibel plakmiddel.
Wij maken van deze eigenschap dankbaar gebruik als we oud behang van de wand moeten verwijderen.
De moleculen van stoom zijn fijner verdeeld dan van water waardoor deze gemakkelijk door het papier heen dringen. De stoomdruk is eveneens belangrijk omdat hierdoor het oplossen van de lijm wordt versneld.
Robbentraan wordt gebruikt om de spinvezels van jute los en soepel te maken.
Daarom is het noodzakelijk dat ijzeren delen voor het behangen worden gemenied.
Verzuimt men dit dan zal, als het behang te lang nat blijft, het roesten worden bevorderd.
Ook plakselsoorten met een zurig karakter bijv. p.v.a. lijm bevorderen de roestvorming.
Indien men opnieuw linnen moet spannen is het noodzakelijk dat alle oude spijkers worden verwijderd. Juist deze spijkers zijn er vaak de oorzaak van dat roestplekken op het behang voorkomen.
Bij het spannen van linnen gebruikt men vertinde of dubbel vertinde spijkers. Deze behoren roestvrij te zijn.
Het verdient voor goed werk aanbeveling ook deze spijkerkoppen met menie aan te tippen omdat het niet is uitgesloten dat de tinlaag door het spijkeren wordt beschadigd.
Goed resultaat kan men bij een klein oppervlak verkrijgen door de pleisterlaag ruim weg te hakken. Op deze plaats brengt men een héél stuk dun plastic folie aan. Hierna kan men de wand repareren.
Bij oppervlakkige roestvlekken kan men een in de handel zijnd isolatiemiddel toepassen zoals o.a. asfalt- of teerpapier. Ook schellak, chloor- rubberverf of aluminiumverf kan men hiervoor gebruiken. Deze middelen moet men in 2 kruislagen aanbrengen.
Het verdient aanbeveling in de verflaag zand te strooien om geen hechtingsrnoeilijkheden te krijgen.
Indien men behangselpapier moet aanbrengen kan men ook de betreffende plaatsen met een synthetische rubberlijm instrijken.
Bij alle andere wandbekledingssoorten is het verstandiger eerder genoemde middelen te gebruiken omdat men niet altijd weet of de betreffende wandbekleding bestand is tegen rubberdelen.
Ze worden geleverd op 2 meter lengte.
Zie: Duimstok
De roller is van een niet harde kwaliteit en heeft een recht loopvlak. Na het aanbrengen van een van de genoemde wandbekledingssoorten en het aanstrijken met een plastic spatel wordt met de rubberrol flink en stevig aangerold. Hierdoor verdwijnt alle lucht onder de wandbekleding.
Het aanrollen met een nadenroller is onjuist, omdat
a. deze veel te klein is en dus niet economisch werkt
b. het loopvlak niet recht is maar gebombeerd. Hierdoor wordt over een zeer klein oppervlak de wandbekleding geraakt.
Daarom moet men deze wanden eerst met een spatel of een schuurklosje afschuren waardoor alle kleine deeltjes verwijderd worden. Hierna veegt men de muur af.
Afhankelijk van de ruwheid van de muur kan men deze op verschillende manieren behandelen:
a. met een plekspaan en gipsmengsel wordt een laag aangebracht. Men brengt deze zo aan dat alle oneffenheden verdwenen zijn.
b. ook kan men in plaats van gips een poreuze vochtwerende laag op dezelfde wijze aanbrengen.
c. als laatste mogelijkheid kan men deze wand behangrijp maken met vloeibaar grondpapier.
Men dient dit produkt met water aan te maken op de wijze zoals ze door de fabrikant is voorgeschreven.
Indien het oppervlak niet te ruw is, is het ook mogelijk om de wand met een daarvoor bestemd middel voor te strijken, hierna kan men rechtstreeks het behang aanbrengen. Het plakken van grondpapier is niet aan te bevelen omdat deze voorgestreken ondergrond wel eens wil opweken als het natte behang er overheen geplakt wordt.
Wel is het noodzakelijk dat men op deze soortgelijke ondergronden geen glimmend behangsoort aanbrengt.
Beter is het als men hiervoor een mat reliëfpapier toepast.
Door de lichtval, en vooral van strijklicht, valt hierdoor de lichte structuur in de ondergrond niet meer op.
home
| projecten | af-erkenning
| alg.voorwaarden | subsidie-info
| verklaringen | alles
over verf
alles over glas | alles over behang | alles over kleur | 4 seizoenen | links | sitemap | sponsoring | actueel | vacatures | contact
alles over glas | alles over behang | alles over kleur | 4 seizoenen | links | sitemap | sponsoring | actueel | vacatures | contact